"วัตถุที่ควรบูชาก็ดี บุคคลที่ควรบูชาก็ดี ย่อมมีความหมายสำคัญ อันเป็นที่รวมแห่งคุณงามความดี สำหรับดึงดูดจิตใจคน คิดถึงความดี โดยเป็นแบบอย่าง และตัวอย่าง ระลึกให้ทำความดี, สิ่งที่ดี
คนดียิ่งได้รับการเทิดทูนบูชามากเท่าไหร่ ย่อมเป็นเครื่องหมายแห่งจิตใจ ของประชาชนที่เจริญขุึ้น เพราะความเจริญของสังคม จะวัดกันได้อยู่ที่ "จิตนิยม" อันเป็นระดับของจิตใจที่ขึ้นสู่ "ระดับดี" หรือลงสู่ "ระดับชั่ว" นั่นเอง
ถ้า "จิตนิยม" ของคนส่วนมากไปเคารพ "ความชั่ว" หรือ "คนชั่ว" เพราะกลัวอำนาจวาสนา และเงินทองแล้ว ไม่ช้าสังคมก็จะพินาศ เสื่อมทราม แต่ถ้าคนส่วนใหญ่ยังยกย่องบูชาคนดี ความดี ให้ประจักษ์แล้ว นั่นก็จะเป็นสัญลักษณ์แห่งความเจริญรุ่งเรือง ไพบูลย์แห่งสังคมนั้น ๆ ขึ้นไปโดยลำดับ"
ที่มา: จากหนังสือ "พรหมลิขิตหักเห" โดย ไพฑูรย์ วงศ์วานิช"
(มาจากคำเทศนาของ พระประสิทธิ์ ศิลคุณ วัดประยูรวงศาวาส เทศนาให้บรรดา นักเรียนนายร้อย เนื่องในงานพระราชทานเพลิงศพ สมเด็จพระพูฒาจารย์ พุทธามหาเถระ ในเดือน เมษา ของปีกึ่งพุทธกาล พ.ศ. ๒๕๐๐)
๕๕๕๕/๕๕๕๕๕
(บันทึกไว้ในไดอารี่ของ Deer 5001 เมื่อปีพุทธศักราช ๒๕๓๓)
เผยแพร่เมื่อวันที่ ๔ มิถุนายน พุทธศักราช ๒๕๕๗
เป็นปีที่ ๕๐๐๑ ในรัชกาลปัจจุบัน
ไม่มีความคิดเห็น :
แสดงความคิดเห็น